1 votes 2

Synopsis

RAZOR REEL REVIEW 

Terwijl ik deze review typ heb ik nu al een paar keer zien passeren dat ‘Bird Box’ de grootste hit is voor Netflix van het jaar en in de eerste week al door 45 miljoen gebruikers (waaronder mezelf) is bekeken. Het trok dan ook direct mijn interesse. Sandra Bullock in een postapocalyptische film waar ze met twee kinderen naar een schuilplaats vlucht voor wezens die je met hun aanblik automatisch tot zelfmoord aanzetten. Het doet nogal sterk denken aan die andere hit van het jaar 2018, ‘A Quiet place’, een film die ik, ondanks het gebrek aan logica en de torenhoge clichés, eentje van de leukste films van het jaar vond. Helaas hebben de beide films bitter weinig met elkaar gemeen, met uitzondering van het gebrek aan logica en de clichés.

Hoewel de film duidelijk een deftig budget, goede acteurs en in de kern een interessant verhaal heeft, slaagt het erin nogal een flauwe bedoening te worden. Het eerste wat mij opviel was de speeltijd. Ik kende enkel de basis van de plot, maar 2 uur en 4 minuten leek me wel heel erg lang. Al gauw had ik door waarom, aangezien ik al redelijk vlug in de film in een tweede verhaallijn werd gekatapulteerd, waar Malorie (Bullock’s personage) met een stel vreemden moet zien te overleven in een luxueuze villa tijdens het uitbreken van de apocalyps. Dat hele verhaal neemt meer dan de helft van de film in beslag. Dat zou niet erg zijn, als dat verhaal de nodige spanning en drama opleverde waar ze duidelijk voor gaan. Maar iedereen is zo hopeloos oppervlakkig uitgewerkt dat niemand je echt interesseert, zelfs het hoofdpersonage niet. Sandra Bullock gaat continu over van hysterische huilebalk naar harde tante en dan gedraagt ze zich plots volledig apathisch. John Malkovich moet een klootzak spelen, maar ze willen hem bewust niet te klootzakkerig maken, waardoor hij erin slaagt sympathieker over te komen dan de rest van de mensen in het huis. Dan heb je de nog de ‘liefdesinteresse’ (altijd belangrijk tijdens een apocalyps) van Malorie, Trevante Rhodes zijn ‘Tom’, een personage dat vooral lijkt te dienen om strakke t-shirts te modelleren en een marcelleke te dragen om zijn indrukwekkende armspieren te accentueren. Uiteraard is er ook de verplichte scène in ontbloot bovenlijf. En dan is er nog de rest van de mensen in het huis, maar die zijn al even oninteressant. De hele inhoud van deze verhaallijn is als een familie die op vakantie is in een vakantiehuis en met elkaar loopt te bekvechten. Ik moest mezelf een keer of twee bedwingen om de film niet gewoon uit te zetten, zo oninteressant zijn het drama en de spanning in dit gedeelte. Het enige wat hier lijkt te werken is humor, wat nu ook weer niet het voornaamste element is in een postapocalyptische thriller. Ondertussen zijn er korte intermezzo’s waarin we teruggaan naar Malorie die Jongen en Meisje (welja…) door een tocht met de nodige obstakels voert. Dat had wel spannend kunnen zijn, maar de momenten zijn zodanig kort dat ze ook al niet echt weten te boeien. De ‘wezens’ zijn misschien nog het interessantste, maar net als het verhaal en de personages is er bitter weinig goede uitwerking. Ondertussen lijken Trent Reznor en Atticus Ross een soundtrack gecomponeerd te hebben voor een heuse horrorfilm. Helaas blijkt het grootste deel van de film de soundtrack veel spannender dan de film zelf…. Maar het ergste moet nog komen. Uiteindelijk loopt de ‘tweede’ verhaallijn terug in de eerste en regisseur Susanne Biers en Sandra Bullock slagen erin in de laatste twintig minuten al de oprechte emotie en spanning op te roepen die de rest van de film nergens te vinden was. In die twintig minuten zien we wat in principe een echt goede film had kunnen zijn, hadden ze niet zodanig veel willen doen zonder alles deftig uit te werken. Er liep zelfs een traantje of twee over mijn wangen, zo goed was het plots. Maar helaas, dat is nog geen excuus voor het uur en 40 minuten durende snoozefest dat ik daarvoor moest ondergaan. Dan heb je nog het einde, iets waar de meeste kijkers blijkbaar over klagen, niet geheel onterecht, maar het is nog altijd stukken beter dan het grootste deel van de film. Door een veel te drukke film te zijn die van alles lijkt te willen doen maar niets echt goed lijkt uit te werken mist hij voor mij grotendeels het doel, alhoewel het laatste stuk laat zien dat dit misschien een ongelooflijk goede kortfilm was geweest. Het eindresultaat is voor mij helaas toch teleurstellend en doet me wensen dat ik het grootste deel van de tijd met een blinddoek had gekeken.

Video & Photo

1 videos 3 photos

Geef een reactie