the-perfection-poster

Een tijdje geleden zag ik al nieuws passeren dat Netflix deze film zou releasen en ik was wel geïntrigeerd. Al was het maar omdat de hoofdrolspeelster me vaag bekend voorkwam. Na wat ‘research’ op IMDB blijkt mijn intuïtie juist, dit is Rose Armitrage, de blanke vriendin uit ‘Get Out’. Een prima actrice, zoals ‘Get Out’ en ‘The Perfection’ meer dan bewijzen. Voor de rest probeerde ik de meeste informatie zoveel mogelijk te ontwijken. Het probleem daarmee is dat ik vergat dat ze hem gingen releasen. En Netflix zelf maakt nu eenmaal bitter weinig reclame voor hun eigen releases. Maar aangezien dit een horrorthriller is en ik op nogal wat Facebookpagina’s zit omtrent dat onderwerp was ik me al vlug bewust van de release. En vlak voor ik de film ging beginnen zag ik nog een artikel passeren waar er klachten kwamen over kijkers die misselijk worden. Ik ga de gorehounds onder jullie nu al teleur stellen, die klacht is zwaar overdreven, het zijn gewoon die bepaalde mensen die beter niet naar horror zouden kijken. Natuurlijk zijn er voldoende lichaamsvloeistoffen en is er al eens een ledemaat losgekapt hier of daar, maar nooit iets echt extreem visueel. Tenminste, dat typ ik hier toch, en gezien mijn liefde voor horror ben ik misschien net ietsje te bestendig. Maar ik denk dat het eerder veilig is dat deze film niet geschikt is voor de meer gevoelige kijkers. Maar, los van lichaamsvloeistoffen en ledematen, is het een goede film?

Ik was zowaar aangenamer verrast dan ik had kunnen vermoeden. De jonge Charlotte wil, na 10 jaar te zorgen voor haar nu dode moeder, weer contact opnemen met de wereld van de klassieke muziek om haar carrière als succesvolle celliste verder te zetten. Haar oude leraren staan gretig klaar om haar terug te verwelkomen en ze ontmoet een sexy jonge celliste waarmee de vonk al vlug overslaat. Wat volgt in het eerste halfuur deed me nogal sterk denken aan de horror anthologie-serie ‘The Hunger’ van de gebroers Ridley en Tony Scott van eind de jaren 90. Een heftige jonge romance, een stomende sex-scène en een verdachte situatie di steeds meer uit de hand lijkt te lopen. Ik ga ook eerlijk zijn, toen het einde van dat eerste half uur dichterbij kwam had ik de vrees dat dit beter een aflevering van een half uur zou zijn geweest dan een film van anderhalf uur. Maar dan besluiten regisseur en zijn scenaristen de film een onverwachte draai te geven, en dan nog es eentje. Misschien ietwat te vlug na elkaar, want het voelt even alsof de film van de hak op de tak springt en je vooral best niet teveel logica gebruikt. Maar dan komt de tweede helft van de film, waar de ‘subtiele’ hints dat er iets meer aan de hand is eindelijk tot iets leiden. En dat ‘iets’ brengt ons naar drie kwartier intens acteerwerk van Allison Williams (‘Get Out’ maar dat wist u nu wel al) en Steven Weber ( zo eentje van die acteurs die ik direct herken en in van alles meedoet, maar vraag me niet om iets specifiek op te noemen). In die drie kwartier krijgen we een verhaal dat toont dat de meest gruwelijke dingen des te intenser worden gewoon door de insinuatie ervan. Kap dat alles nog eens af met een gepast heftig en bevredigend einde en je hebt een film na een beetje een slabakkende eerste helft een intense tweede helft heeft en zeker eens de moeite is voor mensen die een goede horrorthriller zoeken. Niet het gore-festijn waarvan iemand misselijk zal worden en ook niet de ‘complexe’ horrorthriller, zoals ze het bij Netflix zelf omschrijven maar een leuke film die voor mij net ietsje meer deed dankzij een leuke soundtrack, twee enorm goede acteerprestaties en een tempo waardoor de film nooit niet verveelt en er tegelijkertijd in slaagt te doen wat je denkt te verwachten en toch weer niet. Eentje van de betere in de Netflix-catalogus.

Mijn score : 8/10

 

 

Recente Posts