MAUS (2017)

The-Maus-2017

Met het gigantisch uitbreiden van het Netflix-aanbod is het soms moeilijk om een overzicht te hebben van de nieuwe dingen die ze bieden. Gelukkig bestaat er blijkbaar een Facebook pagina waar ze alle nieuwe releases posten (Netflix in België) en zo kreeg ik deze in het oog. Ik geef toe dat iets in de categorie ‘horror’ vlugger mijn aandacht zal trekken. Hoewel deze film toch iets anders zal uitdraaien dan wat de meeste mensen in de categorie ‘horror’ zullen zoeken. Als u zoekt naar een horrorfilm over een paranormale dreiging die een jong koppel opjaagt in een bos waar ze twee sinistere vreemdelingen tegenkomen die mogelijks niet veel goeds in hun mars hebben dan zit u er niet helemaal naast, maar toch is dit langspeelfilmdebuut van Yayo Herrera niet het soort van survival horror dat u misschien in gedachten hebt. Eerst een woordje meer uitleg. De Bosnische Selma komt na jaren vertoeven in Duitsland met haar Duitse vriend Alex terug om de nu pas teruggevonden overschotten van haar familie te begraven. Als hun auto in de modder vastloopt wil Alex door het bos gaan om hulp te zoeken, iets wat Selma totaal niet ziet zitten, aangezien het hele bos nog vol ligt met mijnen uit de Bosnische oorlog. Alex, in de eerste van zijn lullige acties (meer daarover later) negeert haar wijze raad geheel en ze gaan het bos in. Terwijl Selma zich steeds minder op haar gemak voelt door een ‘aanwezigheid’ en Alex probeert over te halen terug te keren lopen ze twee werkmannen tegen het lijf die alles in kaart brengen na, blijkbaar, een heftige regenval waardoor de mijnen verplaatst werden. Bij het zien van deze (Servische) mannen krijgt Selma een zware paniekaanval en besluit om weg te rennen. Natuurlijk, want het moet lukken, recht op een mijn. Wat volgt voor Selma is een hel in de vorm van een combinatie van herinneringen van haar jeugd als klein meisje in de Bosnische oorlog, hallucinatie en werkelijkheid. Hoewel ze gewond is en het koppel ver van hun weg weet in het bos, weigert ze halsstarrig alle samenwerking met de Serviërs terwijl beide partijen met Alex communiceren in het Engels. Ah, Alex. Om niet te overdrijven, eentje van de meest irritante personages die ik de laatste tijd in een film ben tegengekomen. Niet enkel negeert hij alle logische dingen die zijn vriendin in het begin zegt, maar ook speelt hij nog de baas en gedraagt zich nogal hooghartig tegen de twee mannen die hen helpen om te proberen het bos door te raken. Dit alles kan ik het personage nog vergeven in functie van het verhaal. Maar het ergste is zijn complete gebrek aan empathie voor het duidelijke trauma van zijn vriendin. Ik besef dat de regisseur hiermee deels zijn boodschap wil uitdragen. Terwijl hij ons meeneemt door de hel van Selma haar herinneringen, een pad dat zij en de kijker lijdzaam moeten ondergaan zet hij Alex als buitenstaander (ons) in dit conflict. De twee Servische mannen waren immers, actieve partij of niet, onderdeel van het conflict. En de openlijke haat die zij toont tegenover de twee Servische mannen wordt, net dat ietsje subtieler, beantwoord. Ik ben te jong om me actief bewust geweest te zijn met de Bosnische oorlog, mijn vele confrontaties met menselijke wreedheid kwam gelukkig pas een paar jaar later (en is sindsdien nooit meer gestopt…). Dus helaas heb ik wel een heel goed beeld van wat er zich afspeelde, in tegenstelling tot, blijkbaar, Alex…. De confrontaties tussen deze drie personen leggen de pijnlijke wonden bloot, die verre van geheeld zijn. Als iets, moet deze film er ons aan herinneren dat deze oorlog nog niet zo lang geleden zich afspeelde, en slechts één van de vele soortgelijke conflicten die zich zowel toen, als nu, afspeelden. Het soort van survival horror dat schrijver/regisseur Yayo Herrero met zijn eerste langspeelfim wil tonen is hoe iemand die een gruwelijk conflict onvlucht heeft er door middel van verschillende factoren weer mee geconfronteerd word en bezwijkt aan een nogal heftig geval van posttraumatische stress. Daarmee presenteert hij ons met een fantastische psychologische horrorfilm, niet het soort van horror met seriemoordenaars in de bosjes of moorddadige poppen, kwaadaardige geesten maar de al te realistische gruwel van de oorlog. Deze film is niet makkelijk om door te zitten, maar des te intenser. Dat gezegd zijnde zijn er misschien toch een paar foutjes. De neiging om toe te geven aan clichés, vooral in het begin van de film, ligt er soms net iets te dik op. Ook heeft de regisseur de neiging zijn shots te lang te laten hangen, wat hij duidelijk bedoelt om spanning te creeëren met hulp van een minimalistische soundtrack van zijn tweelingbroer die gaat onder het synoniem ‘The Youth’. Bij bepaalde scènes werkt dat effect, maar door het constant te doen is er op bepaalde momenten gewoon het gevoel dat er niets gebeurt. Het paranormale aspect is heel mooi gedaan, maar uiteindelijk misschien net ietsje overbodig, net zoals de laatste scène, die op zich intens is, maar ons als kijker net ietsje teveel de boodschap van de film op de neus wil drukken. Als u de zware materie van de film ziet zitten en open staat voor een psychologische horrorfilm die toch wel even blijft nazinderen, geef deze dan zeker eens een kans voor hij verloren gaat in het nogal warrige archief van Netflix.

Mijn score : 8;5/10