SOLO : A STAR WARS STORY (2018)

solo a star wars story

Ik ga eerlijk zijn, ik zag de trailer van ‘Solo’ en het maakte geen verschrikkelijke indruk op me. Niet goed of slecht, het ontlokte slechts een gevoel van ‘meh’. Dan heb je ook nog de gekende productieproblemen, waarbij de originele regisseurs al vlug ontslagen werden en vervangen door Ron Howard, een man met een gigantische, nogal variërende carrière. Nu, al dat terzijde, wist ik goed genoeg dat ik hem toch wel zou gaan zien. En ik bleek aangenaam verrast. Niet dat alles in de film van een leien dakje loopt. Het eerste half uur van de film ligt het tempo nogal hoog en heb je het gevoel dat de film zelf niet echt weet waar hij naartoe wil gaan. Maar dan lijkt iedereen wat op de rem te trappen en krijg je een simpele, maar best wel aangename heistfilm. Ironisch genoeg zouden al die boycottende ‘fans’ van Star Wars blij moeten zijn met een film die heel wat braver binnen de lijntjes kleurt dan zijn voorganger. Maar dat steekt bij een film als deze niet tegen. Wat ik wel mis, is het mooie kleurenpalet van zijn voorganger. Om de één of andere reden zitten we de helft van de tijd naar gigantisch donkere beelden te kijken. Eerst dacht ik dat dit was vanwege het feit dat ik toch ooit eens een bril ga moeten dragen maar bij de heldere scènes bleek dan toch dat het niet aan mij lag. En het is spijtig dat zoveel zich in een relatieve duisternis afspeelt, want de effecten zien er wederom prachtig uit. Ook de soundtrack van John Powell valt op, hoewel hij meestal blijft hangen op een meer traditionele Star Wars sound, krijg je daar af en toe een vrouwenkoor te horen dat net dat ietsje meer energie en een speciaal kantje aan de film geeft. Dan heb je de acteurs, te beginnen met Alden Ehrenreich als Han Solo. Iets slecht over zijn prestatie kan ik niet zeggen, maar echt geweldig is hij nu ook weer niet. Misschien is het gewoon maar best dat hij er zijn eigen ding mee doet en niet de hele tijd zijn innerlijke Harrison Ford de vrije loop wil laten. Iets dat Donald Glover dan weer absoluut wel doet, maar bij hem werkt het dan ook wel omdat Lando Calrissian hier geen hoofdrol speelt. Alhoewel ik wel met een Lando-film zou kunnen leven… Hij steelt bijna de show maar krijgt daar geen kans toe dankzij zijn metgezel, de droid L3-37, een ‘dame’ met een uitgesproken mening, fantastisch ingesproken door Phoebe Waller-Bridge, een actrice waar ik nog nooit van heb gehoord. Ze moet de spotlight wel delen met Paul Bettany, die met Dryden Vos een geweldige, koelbloedige schurk neerzet waar je wel bang van zou worden. Ook Thandie Newton en Woody Harrelson ontgoochelen niet, maar dat doen ze dan ook nooit. Het enige echt zwakke punt van deze film is Emilia Clarke, die moet doorgaan voor een jeugdliefde/femme fatale, maar zelfs de acteur die Chewbacca speelt kan meer emotie in zijn acteerprestatie overbrengen. Misschien na ‘Game of Thrones’ misschien toch maar een andere carrière gaan zoeken? Maar dat belet niet dat deze tweede spin-off meer (positieve) emotie teweeg brengt dan de vorige spin-off, ‘Rogue One’. En dat was nu wel het laatste wat ik eigenlijk had verwacht. Bij deze kan ik me nu helemaal enthousiast maken over het volgende spin-off project, de ‘Obi-Wan Kenobi’-film met Ewan McGregor!

Mijn score : 8,5/10