SOFT MATTER (2018)

soft matter

Mijn allereerste film van het jaar 2018 was er eentje die ik nog nooit had gezien ,maar al veel over had gehoord, het befaamde ‘The Room’ van Tommy Wiseau. Dit was eentje van de eerste keren in mijn leven dat ik werd geconfronteerd met een film die zodanig slecht is dat het op zijn eigen manier een soort van meesterwerk kan worden. Ik had eigenlijk gedacht de rest van dit jaar geen zo’n film meer te zullen zien. En toen kreeg ik de screener van ‘Soft Matter’ in mijn mailbox. ‘The shape of water’ meets ‘Get out’, aldus de promotekst. Helaas is het enige wat ‘Soft Matter’ gemeen heeft met deze films twee zwarte hoofdrolspelers en een kwaad zeemonster/zeegodin. En de plot klinkt wel tof als je hem zo leest : twee geleerden runnen een schijnbaar verlaten hospitaal waar ze experimenten uitvoeren op een stel mens/zeedier hybrides in een zoektocht naar onsterfelijkheid maar weten niet dat hun activiteiten weldra verstoord zullen worden door twee jonge graffiti-artiesten (of beter een graffiti-artiest en een jongedame die mensen in het, kuch, kunstmilieu kent) en een zeegodin die nogal vijandig staat tegenover het idee dat deze geleerden de geheimen van de onsterfelijkheid Dat klinkt als een leuk gegeven voor een science-fiction/horror/komedie. Toch? Niet dus. Niet enkel is deze film een totale ramp, maar dan ook nog een glorieuze ramp. Iedereen acteert barslecht, er worden animatiescènes gebruikt die getekend lijken door een kleuter, diezelfde kleuter lijkt de dialogen te hebben geschreven, de set, die een echt verlaten gebouw is, slaagt erin eruit te zien als een studio-set en het montagewerk is zo slecht dat ‘slordig’ nog een compliment zou zijn. En toch, gedurende een uur en twaalf minuten, kon ik mijn ogen niet afwenden. Deze film is zuiver ramptoerisme. Ergens dacht ik dat de regisseur dit expres aan het doen was, tot je beseft dat dit daadwerkelijk een komedie moet zijn. Maar de ‘komische’ scènes zijn zo gênant en ongrappig maar toch, ze zijn hilarisch, voor alle verkeerde redenen. Beste lezer, je kan niet zeggen dat ik je niet heb gewaarschuwd, weet dat als je deze film hebt gezien, je hem nooit meer kan niet gezien hebben. Wees voorbereid op het soort van film die mislukking tot een kunstvorm lijkt te verheffen. Zo een film die het best aan te bevelen is met een groep vrienden en/of een krat bier, een fles sterke drank of andere stimulerende middelen, alles in dienst om het ‘WTF’-gehalte van de film nog wat te verhogen, in zoverre dat nog mogelijk is. Bij deze bied ik u op voorhand al mijn excuses aan als u op basis van deze review de film zal bekijken.

Mijn score : een zalig incompetente 7/10