WINCHESTER (2018)

winchester

Normaal zou ik volledig warm lopen voor een spookhuisfilm die zich afspeelt tijdens de vorige eeuwwisseling met een cast bestaande uit onder andere Helen Mirren, Jason Clarke en Sarah Snook, en ook nog van de regisseurs van onder andere het fantastische ‘Predestination’. Helaas blijkt ‘Winchester’ nogal een dooie boel, en niet op de goede manier. Nochtans is het verhaal van Sarah Winchester (geen familie van de jongens van ‘Supernatural’) en haar spookhuis best wel boeiend, maar het lijkt in deze film nooit ten volle benut. In de plaats daarvan wordt er gefocust op een nogal simpele en eerlijk gezegd saaie verhaallijn. Dat zorgt ervoor dat het meest boeiende gedeelte van het eerste uur van de film bestaat uit conversaties tussen drugsverslaafde dokter Jason Clarke die moet bepalen of Helen Mirren nog mentaal stabiel genoeg is om de helft van de aandelen van het bedrijf van haar overleden man in beheer te hebben. Het is nog altijd beter dan de laatste drie kwartier van deze film, waar alles vervalt in het zoveelste spookhuis-cliché, wat niet zo erg zou zijn mochten de regisseurs het doen werken, maar telkens als de sfeer spannend begint te worden of er al eens een jump scare werkt, vervalt alles weer in saaiheid waardoor de verveling al gauw toe slaat. Door te braaf het typische scenario te blijven volgen, schieten de regisseurs in hun eigen voeten en is het eindproduct deftig gemaakt en goed geacteerd, maar zoals ik al typte, gewoon saai. Dat is eigenlijk het laatste dat een film als deze zou mogen zijn. Nuja, als je een even grote fan bent van dit soort films als ik zal je het waarschijnlijk toch niet laten om te gaan kijken. Of als je een gigantische fan bent van Helen Mirren, Jason Clarke, Sarah Snook of de Spierig-broers (niet te verwarren met spieringkoteletten). Een slechte film is het nu eigenlijk ook weer niet. Gewoon nogal een saaie film.

Mijn score : 6/10