ATROZ (2015)

atroz

Ik ga heel eerlijk zijn, ik had deze film in mijn handen en ik wist dat het niets voor mij ging zijn. Ik ken dit soort van films en ik ben vrij zeker dat ik niet het doelpubliek ben. ‘Atroz’ is het soort van film dat al lang bestaat en probeert mensen met ‘realistisch beeldmateriaal’ serieus te shockeren door zo ver mogelijk te gaan. Aan de ene kant blijf ik daar liever zo ver mogelijk vandaan, maar af en toe weet het toch een soort van morbide nieuwsgierigheid op te wekken. De laatste keer was met ‘The Poughkeepsie Tapes’, een film die inspeelde op het realistisch weergeven van het onstaan en de evolutie van een seriemoordenaar en zijn gruwelijke martelingen. Het is een film die ik moeilijk te bekijken vind, omdat er aan zo’n soort film weinig plot te pas komt en je zo door een zinloze gruweltocht gesleept kan worden (wat, akkoord, ook wel het gevoel is dat seriemoordenaars bij ons zouden moeten opwekken), die veel realistischer lijkt dan de gemiddelde slasher. Regisseur/schrijver en tevens hoofdacteur Lex Ortega probeert hier zoiets maar slaagt niet helemaal in zijn opzet. Na een dodelijk auto-ongeluk worden twee mannen opgepakt door de politie van Mexico, die een videocassette in hun auto vind, en bij het bekijken van die videocassete kan niemand zich bepaald goed voelen…. Ingedeeld in drie ‘found footage’-segmenten, werkt het ene al beter dan het andere. De eerste twee videobanden/segmenten tonen het ontluiken van twee sadistische idioten met een videocamera die langzaam veranderen in psychopaten. Het beste segment is het eerste waarbij ze een travestiet/transseksueel (het is nooit echt duidelijk) martelen en laten we zeggen dat je, en dat gaat voor de hele film, wel tegen iets moet kunnen. Er komt hier weinig plot aan te pas, we kijken gewoon naar een kleine twintig minuten martelen. Dat lijkt zinloos, maar in dit bepaalde subgenre van films, doet het wel wat het moet doen. Het tweede segment is gelijkaardig, maar toont een andere kant van het ‘evolueren’ van onze seriemoordenaars, voornamelijk nog een heel anders soort gruwel dus. Betekenis erachter zoeken is vrijwel zinloos, want dat is ook niet de bedoeling van deze segmenten, het is vooral de bedoeling om te shockeren, en de gruweldaden realistisch te doen lijken. De film slaagt in die twee segmenten wel maar het derde deel, waarin we de jeugd van één van de moordenaars verkennen, gaat toch wat de mist in, niet alleen om de bekendste en meest grote fout bij found footage, de vraag waarom er hier eigenlijk een camera is die alles opneemt, maar ook omdat dit segment net iets te ver wil gaan en daardoor alles nogal ongeloofwaardig(er) maakt. Wat niet wil zeggen dat het niet pijnlijk en choquerend is om aan te zien. Maar de grootste boosdoener is de omkadering, die als een gewone film wil afspelen. In tegenstelling tot de found footage-gedeelten moet iedereen hier ‘serieus’ proberen te acteren, en hoewel onze regisseur als hoofdacteur er wel intimiderend kan uitzien, gaat dat helaas niet op wanneer hij begint te praten…. Niet dat de rest van de cast veel beter is, met aan de leiding de agent die het onderzoek in ‘goede banen’ aan het leiden is, inclusief een ondervraging die al even gruwelijk is als wat onze sadistische moordenaars doen in de found footage-gedeelten. Om alles af te kappen heb je dan nog een einde dat volledig van de pot gerukt is, het beste dat je ervan kan zeggen zou nog zijn dat het ergens wel grappig is, was het niet dat het zo slecht gedaan is dat het zelfs niet grappig meer is. Deze film is aan te raden voor diegene onder jullie, mijn beste lezers, die fan zijn van films als ‘Faces of death’, ‘The Poughkeepsie Tapes’ en de vele, vele andere films die zich in dat subgenre bevinden. Jullie zullen deze film best wel kunnen pruimen. Voor de rest van jullie kan ik enkel de boodschap geven van ver weg te blijven van deze film tenzij je eens wil testen hoe vlug je exact kan kokhalzen.

Mijn score : 6/10