HELLRAISER : JUDGMENT (2018)

Hellraiser-Judgment

Je hebt sommige films die nooit het daglicht zullen halen en voor eeuwig gedoemd zijn in een productiehel vast te zitten. Dan heb je de Hellraiser-franchise van Dimension Films en hun besluit om telkens maar een film te releasen om toch maar de rechten te kunnen behouden. Geruchten over een remake met een script van Clive Barker en regisseur Pascal Laugier leken bijna te mooi om waar te zijn. En natuurlijk waren ze te mooi om waar te zijn. Maar ik ga hier heel eerlijk zijn, ik heb wel genoten van sommige van de sequels die Dimension uitbracht. Ondanks een laag budget en waarschijnlijk een veel te haastige productie om ze op tijd uit te brengen, voel je wel dat de makers oprecht proberen iets goed te brengen, iets dat me vooral opviel met de back to back sequels die werden opgenomen in het Oostblok begin de jaren 2000 voor ‘Hellraiser’, ‘The Prophecy’ , ‘Pumpkinhead’ en zowaar ‘Dracula 2000’. Meestal was het dezelfde crew die achter die films zat en ik kon die low budget sequels eigenlijk best wel pruimen. En dan had je in 2011 de negende film, duidelijk ook puur gemaakt om de rechten te behouden en massal afgebroken door fans om slechts één nogal belachelijke reden, dat Doug Bradley niet meer meedeed als Pinhead. Dat je de film zou afbreken omdat hij te gehaast gemaakt was op een belachelijk laag budget. En oké, de acteur die Pinhead speelde was niet veel soeps, maar dat kan je ook zeggen van de rest van de cast. Maar het idee erachter was eigenlijk best wel leuk gevonden. Of dit hoofdstuk in de franchise veel heeft opgebracht, weet ik ook niet, maar na een paar jaren productiehel voor de geplande remake, werd er dan toch maar weer een vervolg in gang gezet, deze keer geschreven en geregisseerd door Gary J. Tunnicliffe, die ook de vorige film schreef en al jaren deel is van de vaste crew van alle voorgaande films als make-up en fx designer (dus je weet dat alles er op zijn minst wel goed gaat uitzien). Het resultaat is een sequel die redelijk plezant is, met een leuk idee voor een verhaal dat nogal pover is uitgewerkt, acteurs die duidelijk geen al te grote lonen binnenhalen en een opmerkelijk goed uitziende low budget prductie. Alles begint met een poging van de Cenobieten om zieltjes te lokken op een andere manier dan de puzzeldoos en het is eentje van de weinige films die er in slaag me in de eerste vijf minuten te doen kokhalzen. Het behoeft niet verder gezegd te worden dat de gore hounds best wel tevreden zullen zijn met deze film. Onze schrijver/regisseur speelt een nieuwe Cenobiet, ‘the Auditor’, en doet dat eigenlijk vrij goed, diegene die wachten op Pinhead zullen wat geduld moeten oefenen tot het laatste halfuur van de film. Ondertussen speelt er zich een wel heel goedkope versie van ‘Seven’ af als drie rechercheurs, twee broers en een Rose Byrne-dubbelganger, jacht maken op een moordenaar die zijn moorden in de vorm van de geboden uitvoert (herkenbaar?) en de nogal inventieve bijnaam ‘the preceptor’ heeft. Wat volgt is een best wel plezante B-film waar je vooral niet te veel moet letten op de acteerprestaties of vreemde plotwendingen die zorgen voor massieve plotgaten. Ah, en dan is er nog het gene waarover iedereen wil lezen, hoe is de nieuwste Pinhead, gespeeld door Paul T. Taylor. Hij mag vooral zijn ding doen in de laatste twintig minuten en het gaat hem goed af. Waar de acteur die Pinhead speelde in ‘Revelations’ vooral overkwam als een gigantische blaaskaak geeft Paul T. Taylor hier een goede kopie van de hooghartigheid en het leedvermaak waarmee Doug Bradley het personage hanteerde. Hij gaat er dan ook genadeloos over, maar laten we eerlijk zijn, dat deed Doug Bradley ook. Het helpt niet dat zijn, en eigenlijk iedereen hun dialoog in dat laatste gedeelte ongelooflijk theatraal is. Het mag getypt worden, dit mag misschien een nogal kitscherige B-film zijn, maar het gebrek aan budget, een echt goed uitgewerkt verhaal en in vele gevallen, acteertalent wordt ruimschoots goed gemaakt door de duidelijke bedoeling van de filmmakers om toch een deftig eindproduct te kunnen afleveren. Op naar de, onvermijdelijke, volgende! Nog een laatste opmerking, als je hem wil zien voor Heather Langenkamp, daar zal je toch enigszins teleurgesteld worden, ze doet een volle drie minuten mee. Bij deze ben je gewaarschuwd.

Mijn score : 7/10