GERALD’S GAME (2017)

gerald's game

Er zijn waarschijnlijk weinig mensen er zich van bewust dat het jaar 2017 drie Stephen King-verfilmingen in petto heeft. Slechts weinigen zijn niet op de hoogte van de bejubelde versie van het eerste deel van het boek ‘IT’, zelfs mensen die waarschijnlijk met moeite weten wie Stephen King is. Dan heb je nog het helaas terecht geflopte saaie schouwspel ‘The Dark Tower’. Maar de derde verfilming is waarschijnlijk de meeste mensen ontgaan, niet enkel omdat het een Netflix Original is, maar ook omdat het boek ‘Gerald’s game’ niet de bekendheid heeft van die andere twee. Het is nogal serieus toeval dat ‘Gerald’s game’ het eerste boek van Stephen King is dat ik in jaren gelezen heb. In mijn jongere jaren (typte hij op de wijze leeftijd van bijna 31 doorwinterde jaren), lees tussen mijn zestiende en twintigste heb ik een groot deel van het toenmalige oeuvre van Stephen King zitten lezen maar door de jaren heen heb ik hem wat links laten liggen. Voor mij werkt het ene dat hij schrijft dan ook wel en het andere niet. Zo begon ik aan ‘Firestarter’ maar stopte ik al na een hoofdstuk of vijf omdat ik het al bij al maar saai geschreven vond. Maar toen ik een bundel boeken op mijn e-reader uploadde, zat er één boek van Stephen King tussen. En dat was ‘Gerald’s game’. Zoals altijd begon ik, benieuwd wat het zou geven.En hopla, na een hoofdstuk of drie wist ik dat dit een voltreffer was. Nadat een seksspelletje tussen een koppel van middelbare leefdtijd desastreus uit de hand loopt, blijft de echtgenote hulpeloos vastgeboeid aan het bed achter. Wat volgt is haar strijd om deze schijnbaar uitzichtloze situatie te overleven. Je zou denken dat dit geen boek van een kleine vijfhonderd bladzijden kan vullen, en ja, soms had ik moeite om door te gaan, maar niettemin bleef ik geboeid (sorry) doorlezen. En ondertussen werd het nieuws bekend gemaakt dat regisseur Mike Flanagan en zijn vaste medescenarist Jeff Howard dit boek gingen verfilmen voor Netflix. Aan de ene kant was ik enthousiast want dit duo heeft voor mij nog geen enkele slechte film uitgebracht. Maar toch knaagde de twijfel. Heel dit boek speelt zich af vanuit het gezichtspunt van een vrouw die geboeid zit aan een bed, waarvan een aanzienlijk deel een interne dialoog is die ondertussen ook andere traumatische gebeurtenissen uit het verleden oprakelt. Hoe gingen ze dat doen? Het antwoord is : op een creatieve, geslaagde manier. Veel hangt af van de acteerprestaties van Carla Gugino als Jessie en Bruce Greenwood als Gerald en ze zetten beiden een fantastische prestatie neer. Ook de manier waarop beide scenaristen het boek hebben herwerkt valt te bewonderen als een film die zeer nauw het boek volgt maar er in de kleinere details toch zijn eigen draai aan geeft. Tot nu toe heb ik nog nooit een verfilming gezien die beter is dan het boek, maar dit is wel eentje van de betere verfilmingen. Iets waar ik wel aan moest wennen was het vervangen van het trage tempo van het boek door een nogal rappe opvolging van gebeurtenissen in een uur en drie kwartier maar eerlijk gezegd blijft al het essentiële materiaal in de film en gaat er vooral een deel van de interne dialoog verloren, hoewel het grootste deel aanwezig blijft en, zoals ik al typte, op een leuke manier in zijn werking gaat. Aangezien dit een Netflix film is moet men zich geen zorgen maken over de meer visueel gruwelijke scènes van het boek, die hier perfect vertoond worden Maar wat het meest verrassend was voor mij, is hoewel dit meer een psychologische thriller is, er een paar momenten in deze film zitten die een oprecht griezelige sfeer hebben, dit zijn misschien zelfs wel de beste momenten van de film. Dus bij deze bleek mijn angst ongegrond en leveren Mike Flanagan en Jeff Howard zowaar eentje van hun beste films tot nu toe. Een aanrader!

Mijn score : 8,5/10