BLADE RUNNER 2049 (2017)

blade runner 2049 art

Ik denk dat het eerste wat in me opkwam toen ik het nieuws hoorde van een sequel op ‘Blade Runner’ een gevoel van ongeloof was. Dat Hollywood wanhopig is en van alles een prequel/sequel/reboot/remake/tv-serie wil maken, is een triestig feit. Dat die voorgenoemde pogingen zelden een succes zijn is ook al zo’n triestig feit. Oh zeker, Ridley Scott zou produceren, dat is ook al niet persé een gunstig voorteken. Zie daar, Harrison Ford keert terug! Jah, en dan, die mens moet ook zijn geld verdienen en als Ally McBeal alleen de rekeningen zal moeten betalen van haar loon bij ‘Supergirl’ gaan ze ook niet ver geraken. Ah, Ryan Gosling speelt de hoofdrol. Oké, een goede acteur die onterecht het object is van de haat van menig hetero man. Al die dingen konden me eigenlijk weinig boeien. Maar dan kwam het nieuws dat Dennis Villeneuve zou regisseren en ik zal toegeven, ik ben gigantisch fan van al zijn films sinds ‘Incendies’. Daar was het dan, een sprankeltje hoop. Maar dan nog. Er zijn al genoeg getalenteerde regisseurs die in ruil voor een ferme looncheque een zielloze blockbuster hebben afgeleverd. Maar kort geleden kwamen de positieve recensies plots binnenstromen. De eerste racties waren goed, oké, maar dat zijn ze meestal en niet altijd terecht. Maar alle positieve reacties bleven maar komen en ik begon me af te vragen of het Dennis Villeneuve er zowaar in was geslaagd om een volwaardig vervolg te maken op ‘Blade Runner’. Mijn vertrouwen was zodanig groot, dat toen er een vriend van plan was om naar de IMAX-vertoning in Brussel te gaan kijken, ik vol enthousiasme wou meegaan. Met de kost van het cinematicket en de trein zat ik gisterenmiddag dus voor een kleine veertig euro naar ‘Blade Runner 2049′ te kijken. En het was elke eurocent waard. Het was zelfs dat überdwaas 3D-brilletje op mijn neus waard, dat eigenlijk slechts nodig was voor een paar geslaagde, doch onnodige effecten. Dennis Villeneuve slaagt erin de dystopische toekomstvisie van Ridley’s Scott ‘Blade Runner’ te brengen en toch een film te maken die zijn geheel eigen visie draagt. De grootste kritieken op deze film zijn het tempo en wat lijkt op een mager verhaal, maar zoals met al Villeneuve zijn films vind ik dat het tempo er niet toe doet, de film is gedrenkt in een intense sfeer, waar de dreiging altijd op de loer ligt en een lawine aan actiescènes niet nodig is. Het maakt de weinige actiescènes trouwens des te beter. Dat het verhaal mager is, is nogal een flauw argument voor twee films gebaseerd op een boek van nog geen 200 bladzijden en mensen lijken te vergeten dat de plot van de eerste ‘Blade Runner’ film nu ook niet zoveel om het lijf gaat. In het originele verhaal en de twee verfilmingen staat er één vraag centraal. Kan kunstmatige intelligentie een, bij gebrek aan betere woorden, ‘ziel’ hebben? Dennis Villeneuve behandelt op zijn eigen manier dat thema even perfect als Ridley Scott. Daarvoor heb je natuurlijk ook de scenaristen te danken. En Ryan Gosling als ons hoofdpersonage K. Zelf een androïde, zie je ook zijn zoektoch of wel zoveel verschil is tussen hem en de mensen die hem zo verschrikkelijk verachten. Maar ook de rest van de cast acteert fantastisch. Dan heb je nog de soundtrack van Hans Zimmer en Benjamin Walfisch, die de sfeer van de originele soundtrack van Vangelis oproept, maar iets meer naar het zware drumwerk toegaat, iets dat in een IMAX-zaal met het gepaste effect door merg en been gaat en de sfeer naar ongekende hoogten tilt. Dus daar heb je het, visueel practig,, een goed verhaal dat je de gepaste dingen in vraag doet stellen, ongelooflijk goede acteurs (ja, zelfs onverwacht Dave Bautista) en een mooie soundtrack. Nu ga ik iets typen waarvoor sommigen mij misschien aan de muur willen nagelen maar hier ga ik dan. Ik heb van ‘Blade Runner 2049’ evenveel genoten als van ‘Blade Runner’. En dat zal bij deze getypt blijven. Het is lang gelden dat ik nog eens een film zag die ik direct daarna al opnieuw wilde gaan terug zien.

Mijn score : 10/10