INSIDIOUS : THE LAST KEY (2018)

GAT_4L1SHT_K.eps

Hoewel de ‘Saw’-films me nooit echt zo zwaar hebben weten te boeien, was het wel het lanceerpunt voor schrijvers/regisseurs James Wan en Leigh Whanell. Na de schijnbaar onophoudbare lawine aan sequels op ‘Saw’ kwam het duo met eentje van mijn favoriete horrorfilms van de afgelopen jaren (en blijkbaar ondertussen al acht jaar oud, waar gaat de tijd naartoe) ‘Insidious’. Blijkbaar was ik niet de enige die fan was, want de film werd een succes en kreeg een geslaagd vervolg van hetzelfde duo, die de verhaallijnen van de eerste film mooi afsloot en zelfs bijna het niveau van de eerste film haalde. Ondertussen ging James Wan een entrée gaan maken in het universum van ‘The fast and the furious’ om daarna zijn eigen horrorfranchise te beginnen met ‘The Conjuring’. Ondertussen schreef en regisseerde Leigh Whanell het derde deel van ‘Insidious’, wat eigenlijk best wel goed was, hoewel het einde het ietwat liet afweten. En daar zijn we dan voor ‘Insidious : the last key’, geregisseerd door de regisseur van de matige found footage horrorfilm ‘The taking of Deborah Logan’. Dat klinkt misschien slecht maar in het land van found footage horror is ‘matig’ nog een compliment. Nog steeds geschreven door Whanell (die ook eentje van de hoofdrollen speelt), blijkt deze helaas aan de verwachtingen te voldoen en de minste in de serie te zijn. Maar gelukkig wil dat niet zeggen dat het een slechte film is, gewoon matiger dan verwacht. Deze film is een prequel op ‘Insidious’ waarin we eindelijk informatie krijgen over het verleden van helderziende Elise, de eeuwige goedhartige oma die alle horror zal trotseren om onschuldige zieltjes te redden. Tezamen met haar trouwe compagnons Specs en Tucker moeten ze een mysterie gaan ontrafelen in het huis waar Elise haar jeugd doorbracht. Dit mysterie lijkt in alles verband te hebben met haar jeugd. Het is een leuk verhaal maar regisseur Adam Robitel kiest net iets te veel voor jump scares zonder de spanning genoeg op te bouwen, waardoor het griezelige effect van vele jump scares grotendeels verloren gaat. Niet allemaal, maar het had veel spannender kunnen zijn. Gelukkig is er alweer een sterke cast met drie fantastische terugkerende acteurs. Lin Shaye lijkt geboren voor de rol van Elise, en is ondertussen niet meer weg te denken uit de wereld van hedendaagse horrorfilms (wat meestal niet echt goed nieuws is, als u mijn reviews van ‘Lost time’ en ‘The black room’ leest) dus nu is ze zoiets als de grootmoeder van de horror? Leigh Whanell, naast schrijver en regisseur ook acteur, is terug als de charmante stuntelige Specs en ook Angus Sampson is terug als Tucker, met een intimiderend voorkomen, dat hij deftig benut in het tweede seizoen van de serie ‘Fargo’ maar hier teniet doet door een hilarisch ontwapenende sukkeligheid. Naast deze drie vaste waarden van de franchise is er nog Josh Stewart, de vader van Elise, een ongelooflijke klootzak, een rol waar deze man in gespecialiseerd lijkt te zijn. Ook is er een prima Bruce Davison als Elise haar vervreemde broer en een even prima Kirk Acevedo als huidige bewoner van Elise haar ouderlijk huis. Je hebt ook haar twee nichtjes, of het goede actrices zijn valt moeilijk te zeggen, dat ze aantrekkelijk zijn, daar zal niemand tegen in gaan. De goede acteerprestaties slagen je erin de ietwat gammele plot te negeren, en hoewel er net dat ietsje meer horror van de vorige films had mogen inzitten, bied deze film genoeg humor en drama om je aandacht toch vast te houden.Hoewel deze film dan wel geen indrukwekkend groot kwaad heeft, kennen we nu dan toch de geschiedenis van Elise. Op naar de volgende?

Mijn score : 6,5/10