HET TWEEDE GELAAT (2017)

het tweede gelaat

Ik krijg nogal vaak het verwijt naar mijn hoofd dat ik mijn vooroordelen heb tegenover de Vlaamse film. En ik ga absoluut niet ontkennen dat dit waar is. Het zou helpen moest 90 procent van het filmlandschap van Vlaanderen niet bestaan uit dwaze politiefeuilletons, belegen drama’s, geforceerde komedies en vooral, vooral, romantische komedies die romantisch noch komisch zijn en me net geen zelfmoord/moordneigingen bezorgen. Maar ik zal wel de eerste zijn om te zeggen dat ik het altijd een kans wil geven. En af en toe vind je een pareltje zoals ‘Linkeroever’ of ‘Rundskop’. Of gewoon een film die best wel plezant is zoals ‘Frits & Freddy’ of, en ik meen dit, ‘Witse : de film’. Dus toen een vriend me een gratis ticket aanbood voor de avant-première van ‘Het tweede gelaat’ dacht ik, ‘waarom ook niet’. Hoewel ik in tegenstelling tot velen geen fan ben van ‘De zaak Alzheimer’, was ik onverwachts wel fan van de opvolger ‘Dossier K.’ en was ik wel benieuwd wat het laatste deel in deze ‘trilogie’ van films gebaseerd op de boeken van Jef Geeraerts zou brengen. Bij deze heb ik voor de zoveelste keer ervaren dat het niet altijd loont om nieuwsgierig te zijn en moet ik deze film helaas in mijn geheugen opbergen als ‘politiefeuilleton met een groot budget’. En het is niet dat regisseur Jan Verheyen niet zijn best doen om de sfeer van deze film zo spannend mogelijk te maken, met een onheilspellende soundtrack en grauwe beelden. Koen De Bouw en Werner Desmedt acteren op zich niet slecht maar de personages van Vincke en Verstuyft lijken er deze film op uit om het bloed van onder je nagels te halen. Terwijl Verstuyft zich gedraagt als een complete ezel en een relatie begint met een psychologe (die zelf nogal labiel is) die betrokken is bij het onderzoek en daarna een hele reeks acties onderneemt die ervoor zou zorgen dat ieder redelijk mens hem uit het politiekorps zou ontslaan, gedraagt Vincke met zijn perfect getrimde sikje zich als een totale klootzak die vastbesloten lijkt zijn beste vriend zoveel mogelijk te treiteren en hem zo midden onderzoek te vervangen door een best wel aangename en vriendelijke profiler uit Nederland. Op den duur lijkt deze film zich af te vragen wie zich als de grootste hufter kan gedragen. En dan is er natuurlijk nog het onderzoek naar de moordenaar, dat het eerste uur niet anders kan beschreven worden dan hopeloos saai. Wanneer de situatie begint te escaleren lijken de dingen eindelijk interessant en spannend te worden, maar niet veel later begint alles weer net ietsje te cliché te worden en heb je de ontknoping helaas al een half uur door voor die zich goed en wel ontvouwt. Maar ondertussen kan je nog genieten van Werner De Smedt die zijn beste imitatie van Jason Bourne doet en een redelijk spectaculaire product placement-scène van de firma H. Essers. Maar wie ben ik? Mijn vriend en het grootste deel van een (nogal bejaard) publiek leken deze film ontzettend spannend te vinden, en ik ben vrij zeker dat deze wel een kassucces zal worden. Zelf heb ik het wel een beetje gehad met middelmatige misdaadthrillers, maar zo zie je maar weer, ieder zijn ding. Ik zie wel in dat Jan Verheyen graag zijn eigen versie van ‘Se7en’ hier had willen neerzetten. En ik wou zo graag dat het hem gelukt was. En, wie weet, sommige mensen zullen deze film wel even spannend vinden.

Mijn score : 6,5/10