THE BLACK ROOM (2017)

the black room

Wat maakt een iconische filmscène? De belichting? De acteurs? De muziek? Een wasmachine die klaarkomt? Als u denkt dat het dat laatste is, dan is deze film iets voor u! En, toch ietwat verrassend, ietwat voor mij. Ik had eigenlijk al op het ergste gehoopt, met overal vreselijke reviews en slechte ratings. En toch kriebelde het, ik wilde deze film eens zien. Misschien omdat het aanbod van Netflix qua films toch ietwat triestig is. Misschien omdat het zo lang geleden is dat ik Natasha Henstridge nog eens heb gezien (het is al geleden van de serie ‘She Spies’, alk weet ik ook niet meer precies hoe dat nu ging)? Misschien zocht ik een film die ik kon haten? Als het dat laatste is, dan is het me raar genoeg toch maar mislukt. Pas op, dit is absoluut een ongelooflijk slechte horrorfilm. Maar het is een verrassend plezante komedie. Het is wel duidelijk dat schrijver/regisseur Rolfe Kanesky doorhad dat hij aan een slechte film werkte, maar soms vroeg ik me af of hij dan volledig ging voor horrorkomedie of gewoon horror zodanig slecht dat het grappig is. Na zeven minuten zwaar overacteren van Lin Shaye (de helderziende dame van Insidious die steeds vaker en vaker in flauwe horrorprojecten lijkt op te duiken) en een jongedame die haar kleindochter speelt, met wel heel erg stijve tepels, waarin beiden geterroriseerd lijken te worden door een op seksbeluste demon krijgen we een soort van bizarre hippie-achtige credits-scène, waarbij ik me de ganse tijd bleef afvragen of de regisseur der nu om aan het doen was of gewoon niet besefte hoe zwaar hij erover ging. Wat volgt is hoe Natasha Henstridge en haar echtgenoot twee jaar later intrekken in het huis om vrijwel direct belaagd te worden door de incubus in het huis, die zogezegd ‘opgesloten’ zit in de titulaire zwarte kamer, maar daar merken we in deze film bitter weinig van, hij zit vooral opgesloten als het handig is voor de plot. Het koppel lijkt wel genoeg seks te hebben, maar dan niet met elkaar, maar onder andere wel, zoals al eerder vermeld, met de wasmachine, waar Natasha Hendstridge een ietwat lachwekkende imitatie doet van wat January Jones al eens heeft gedaan zo ergens in de eerste twee seizoenen van ‘Mad Men’. Niet dat de wasmachine, het erg leek te vinden uiteraard. Gelukkig zag ze de dode elektricien achter haar niet wiens huid der half afvalt. De dingen worden er niet beter op als de demon bezit neemt van de echtgenoot, acteur Lukas Hassel, die tot dan toe wat saai acteert, maar vanaf het moment dat hij bezeten is zwaar erover gaat met zijn acteren en ongelooflijk hilarisch is om bezig te zien als een bezeten seksmaniak met magische krachten. En dan nog acteert hij beter dan de rest van de cast. Niet dat het veel uitmaakt. Feit is, ‘The Black Room’ is een slechte film, maar zodanig slecht dat hij er gelukkig toch weer in slaagt voor nog grappig te worden. Aanbevolen kijkmateriaal als u er één of twee teveel op hebt of als u eens met een groep vrienden serieus wil lachen.

Mijn score : 5/10