LOST TIME (2014)

lost time film poster

Als ik dan toch iets positief kan zeggen over deze film, dan is het dat de titel er recht op zit. Weliswaar helaas niet op de manier die ik hoopte. Ergens wist ik het wel, bij het zien van die cover en het feit dat niks van de namen me iets zei, dat dit waarschijnlijk niets ging zijn. Maar toch wou ik het een kans geven, al was het maar omdat ik een ‘X-Files’-fanaat ben die het direct voel kriebelen als ik iets lees over buitenaardse wezens en verloren tijd, iets dat dankzij ‘The X-Files’ sinds mijn 12 jaar me een gevoel van enthousiasme geeft. Geheel onterecht, zo blijkt. De film begint met twee zussen, waarvan één vergevorderde kanker heeft. Na te horen dat de kanker ongeneeslijk is, rijden de twee zussen huiswaarts, als hun auto plots stilstaat en één van hen ‘verdwijnt’ en de andere zus van haar sus draait. Flash forward naar vier maanden later, waar de kanker van de overgebleven zus miraculeus genezen is en ze nu wanhopig op zoek is naar haar verdwenen zus, door gewoon midden hartje New York(denk ik) flyers te gaan uitdelen… Langzamerhand was ik al bang dat ik naar een goedkoop drama dat ze normaal eerder uitzenden op Vijftv aan het kijken was, maar dan lijkt alles interessanter te gaan worden. Achteraf gezien, werd alles maar vreemder, met de ontmoeting met een ‘dokter’ die haar kan vertellen wat er gaande is, na zijn vreemde lezing in een echt fantastisch uitziende boekenwinkel, met niet één maar twee prachtige bogen van boeken (u merkt misschien dat ik me niet volledig bezighield met wat de personages zeiden, voornamelijk omdat het op dit punt al nergens naartoe lijkt te leiden). Als onze jongedame naar de kliniek van deze ‘dokter’ gaat gaan de poppen helemaal aan het dansen, met een groep vreemde mensen die nogal vreemde dingen ondergaan. Ondertussen is de plot, die nog interessant leek, gewoon omdat alles zo’n vreemde wending neemt, volledig zijn pedalen kwijt, en hoewel je nog even de interesse kan opbrengen was mijn aandacht naar het einde van deze warboel toe serieus aan het afdwalen. Zo’n tien minuten voor het einde krijgen we nog een uitleg van actrice Lin Shaye (de helderziende dame van de ‘Insidious’-films) die alles nog extra verwarrend maakt dan het al was, wat toch wel onmogelijk leek te zijn. Deze film is blijkbaar geschreven door de regisseur, de hoofdactrice en euhm, nog iemand anders. Ook schreef de hoofdactrice wat van de muziek van de film, en zoals je al kan raden, is dat verre van een goed teken. De ‘intense’ soundtrack lijkt op momenten ietsje te emo en op sommige plaatsen misplaatst intens en gevaarlijk (tijdens de ahum, seksscène). Als je dan toch een uur en een half van je tijd wilt verliezen, raad ik eerder een fles goede whiskey aan.

Mijn score : 3/10