VALERIAN AND THE CITY OF A THOUSAND PLANETS (2017)

valerian

Je dromen realiseren is meestal commercieel geen interessante zet en Luc Besson kan het weten. Hij zal al geluk hebben als zijn passieproject zijn eigen budget zal ophalen over de hele wereld. Is hij dan slecht? Eigenlijk niet. Visueel is het zelfs vrij verbluffend. Luc Besson wou geen materiaal gebruiken om in 3D te filmen aangezien het te zwaar was om te gebruiken in de vele, vele achtervolgingsscènes maar dat is ook niet nodig. Ik keek in 2D en had zo half het gevoel dat ik in een 3D-film zat (op een positieve manier, in tegenstelling tot een film daadwerkelijk in 3D bekijken). Dit is eentje van de weinige films die grotendeels uit CGI bestaat waar de CGI dan ook echt de moeite is. Vergelijkbaar met ‘Avatar’, maar dan minder saai. Ook al is het verhaal even simpel, met genoeg actie en humor (waarvan een deel toch tamelijk geforceerd) verveel je je nooit echt. De meer emotionele kantjes van de film komen echter minder goed over, waardoor het geheel een visueel verbluffende maar voor de rest nogal oppervlakkige ervaring blijft. Dit ligt helaas ook voor een groot deel aan de twee hoofdacteurs. Ik had zo al het donkerbruine vermoeden dat Cara Delevingne een slechte actrice was toen ik met haar kennismaakte in ‘Suicide Squad’. Maar het had misschien toch wel aan die film kunnen liggen, waar haar rol trouwens ook niet bepaald heel groot was en haar kwaadaardige krachten leken te bestaan uit het, euhm, zwaaien met haar armen. Maar in deze film slaagt ze erin elke scène te spelen zonder ook maar het tonen van de minste emotie, wat niet zo erg zou zijn ware het niet dat ze nu net dat wel moest doen. Ah zeker, haar vechtsscènes zijn perfect. En laten we eerlijk wezen, ze ziet er ook wel perfect uit, zoals een bijzonder schaarse outfit in het begin van de film al aantoont. Maar acteren is helaas een stap te ver. Naast het ontbreken van enige emotie in haar hele doen en laten komt elke zin die ze moet zeggen ongelooflijk gemaakt over. Op haar eentje slaagt ze erin de film zwaar naar beneden te trekken. Maar met Dane Dehaan kan ik ook al niet boffen. Hoewel een bepaald soort rollen hem goed liggen, blijft het een mysterie waarom hij Valerian, een soort intergalactische James Bond met een snuifje Han Solo, speelt. Je kan Dane Dehaan wel een goede acteur noemen, maar bijzonder charismatisch heb ik hem nooit gevonden. Het probleem is wel dat deze acteurs als Laureline en Valerian wel goed zijn voor een grote 70 % van de chemie van de film, die dus volstrekt afwezig is. Het is des te pijnlijker omdat de cast rond hen wel degelijk wel goed bezig is, met misschien de pijnlijke uitzondering van Herbie Hancock die belachelijk slapstick is als de Minister van Defensie (alhoewel dit in de strips, die ik ook nog nooit heb gelezen, misschien daadwerkelijk zo is). Zelfs Rihanna legt in een personage dat amper tien minuten meedoet in de film meer emotie dan de twee hoofdacteurs tezamen. En dat doet de film meer pijn dan had gemogen. Ik begrijp wel dat Luc Besson koost voor twee millenial-acteurs in plaats van meer volwassen acteurs (zoals de personages in de strips) om deze film commercieel interessanter te maken en het is echt spijtig, want de film die zich rond hen afspeelt is eigenlijk best wel plezant. Maar daar mist Luc Besson ook weer de emotionele toets van wat eigenlijk een vrij zwaar verhaal moeten zijn, en vervangt hij het door een wervelwind van actie en humor. Een leuke film, met helaas iets te veel fouten om er echt iets gedenkwaardig van te maken.

Mijn score : 7/10