DUNKIRK (2017)

dunkirk

Het eerste wat ik hier zal typen is dat Christopher Nolan eentje van mijn favoriete regisseurs ooit is en ‘Inception’ sinds zeven jaar voor altijd een plaats zal hebben in mijn hart als eentje van mijn lievelingsfilms tezamen met ‘Casablanca’, ‘The Little Mermaid’ en ‘The Rocky Horror Picture Show’ (mijn hart is nogal een bizarre plek. Ik kan ook zeggen dat ik van elke film van Christopher Nolan heb genoten en dat hij voor mij weinig mis kan doen. Na dit alles te hebben getypt kan ik ook zeggen dat de hele hype rond deze film mij toch iets te zwaar overdreven lijkt. De woorden ‘meesterwerk’ en ‘film van het jaar’ vliegen net iets te veel in het rond. Een ‘meesterwerk’ zou een perfecte film impliceren en hoewel de pluspunten van deze film de gebreken voor mij net overstijgen, is deze film verre van perfect. Pas op, dit is niet zomaar een film, dit is een belevenis. Christopher Nolan heeft kortgeleden kritiek geuit op Netflix en inderdaad, eenmaal je een film als deze hebt gezien in de cinema, zal de ervaring op enig ander scherm waarschijnlijk niet hetzelfde zijn. Ik zou bijna overwegen om naar Brussel te gaan om hem in IMAX te zien, zo intens is deze film. Het valt ook op dat deze film veel meer aanvoelt als een ervaring dan als een film. Hij is zodanig intens dat je het gevoel hebt alsof je zelf op het strand van Duinkerke ligt terwijl de bommen om je heen worden gedropt en de kogels om je oren fluiten. De pure paniek, de chaos, de hopeloosheid en het claustrofobische gevoel van de hele situatie ga je ervaren alsof je zelf aanwezig bent en dat is inderdaad wel een geweldige prestatie. Wat de heer Nolan helaas wel vergeet is dat er ook nog andere mensen aanwezig zijn in de cinema op een zaterdagavond waaronder het koppeltje naast mij dat heel de film door romantisch tegen elkaar blijft kwetteren en lachen, terwijl ik toch zeker ben dat er totaal geen humor of romantiek in ‘Dunkirk’ te vinden is, de man twee rijen voor me die de behoefte heeft om elke vijf minuten zijn Facebook te checken, de man achter me die dringend een keelpastille of een watertje nodig had omdat hij elke vijf minuten zat te hoesten en helaas voor mijn metgezel, de persoon die maar tegen zijn deel van de ‘cosy’ seat bleef stampen (voor de rest was die zetel trouwens inderdaad best wel cosy, maar drie euro meer, Kinepolis, echt?) . Dit leest vast alsof ik een onverdraagzame mens en een gigantische zuurpruim ben (en dat is soms ook wel zo) maar bij een film zo intens als deze stoort het dat niet iedereen zijn aandacht puur gefocust is naar wat zich op het scherm afspeelt. Deze film speelt zich vooral af op je ervaring van wat er op het scherm aan het gebeuren is maar dat kan niet verhullen dat de plot vrijwel niet bestaand is en zo intens als de film ook is, je bouwt geen band op met de personages. Niet dat ze niet allemaal heel goed acteren. Van bekende klassebakken als Tom Hardy en Cillian Murphy tot onze hoofdacteur Fionn Whitehead, die praktisch niks zegt heel de film door, het zijn allemaal mooie prestaties. Maar door het gebrek aan verhaal zijn de personages niet uitgewerkt en hoewel de sfeer van de film perfect gezet is, doen de personages er al bij al niet veel toe. Maar dat alles is zo erg nog niet, het meest irritante aspect van deze film is hoe hij zich afspeelt. Drie verschillende verhaallijnen lopen op verschillende tijdstippen voor de evacuatie en scènes uit alledrie die tijdlijnen lopen in elkaar over. Helaas gaat dit verre van naadloos, wat bij mij vooral verwarring teweeg bracht. Door de explosie op één plek op een bepaald tijdstip te laten overlopen naar een ander deel van de veldslag raakte ik af en toe gewoonweg mijn draad kwijt en wist ik niet goed meer in welke tijdlijn we goed en wel zaten. Zo heb je, tot grote ergernis van mijn compagnon, een scène waarin Cillian Murphy op het dek van een zeilboot zit in het midden van de dag waarop hij vervolgens op een zinkende boot staat in het midden van de nacht. Ik heb zo het gevoel dat ze gingen voor een chaotische montage om de chaos van de veldslag te onderstrepen, maar daar gaan ze helaas toch redelijk de mist in. Wat wel verrassend goed werkt, is het weergeven van de gruwel van de oorlog zonder de slachting visueel weer te geven met de verwachte hoeveelheden bloed en verspreide ledematen. Dit alles maakt plaats voor de paniek, chaos en claustrofobische angst van wat zich afspeelt op en rond het strand van Duinkerke, onderstreept door een mooie minimalistische soundtrack van Hans Zimmer, die doet deken aan de muziek die hij gebruikte bij bepaalde scènes in ‘The Dark Knight.’ De soundtrack neemt nooit de film over, in tegenstelling tot de fantastische geluidseffecten, die je echt wel doen voelen alsof je er midden in zit. Tegen het einde van deze film moet ik toch zeggen dat de fantastische cinematografie, de goeie acteerprestaties en het fantastisch gebruik van geluid en de goede soundtrack ruimschoots opwegen tegen het totale gebrek aan plot, de oninteressante personages en de barslechte montage. Nu wil ik hem vooral nog es zien in de cinema, aangezien ik denk dat het in de huiskamer nooit hetzelfde effect zal geven. Maar het woord ‘meesterwerk’ zal ik toch behouden voor ‘Inception’.

Mijn score : 8,5/10