Power Rangers (2017)

new power rangers huh

Ik herinner het me nog als gisteren, Power Rangers spelen in de speeltijd in de lagere school. Ik was de rode Ranger (je ziet maar hoe dom kinderen zijn als ze mij al de teamleider maken). En dan had je natuurlijk de eerste film die ik met mijn oma ging gaan zien, ze kon de fantastische Ivan Ooze helaas niet evenveel appreciëren als deze enthousiaste 10-jarige. Nu, minstens vijf versies later (Turbo is het einige dat ik me nog vaag kan herinneren) komt Lionsgate met een big budget verfilming op de proppen waar ze grootste plannen mee hebben (er zijn blijkbaar al zes films gepland). Ondertussen was er ook een interessant incident in 2015, waarin een fantastisch goed gemaakte kortfilm die een donkere, volwassen blik op het Power Rangers-universum bood. Maar fantastisch als die kortfilm ook was, geen enkele studio zou ooit zo een risico durven nemen met een project waar zoveel geld in gaat. En hoe is het eindresultaat? Het heeft zijn voordelen en nadelen.

Vijf tieners met elk hun eigen set van problemen raken onverwachts tesamen verbonden na het vinden van vreemde krachtmunten in een steengroeve waardoor ze superkrachten krijgen en ietsje later vinden ze in een berg dan ook een gigantisch ruimteschip. In dit gigantisch ruimteschip weten een manische robot en een gigantisch hoofd in de muur van het ruimteschip hen mee te delen dat ze niet enkel de wereld, maar van eerste keer het heelal moeten redden van een boosaardig vrouwpersoon die een soort van levenskristal wil waarbij ze onze wereld zal vernietigen. Die arme jonge gastjes zouden van minder gestresseerd raken…. Wat werkt is een serieuze blik op de vijf tieners en hun problemen. Het geeft een donker kantje aan de film hoe het bij hen elk nogal slecht gaat vanwege bepaalde problemen, maar het geeft ook warme momenten als ze tezamen komen als team en uiteindelijk ook als vrienden, wat een mooie band tussen hen schept. Dit is het beste deel van de film en gaat meer voor een donkere, realistische kant (een beetje ‘Chronicle’ achtig). Daarom staat het in nogal schril contrast met het moment dat je kennis maakt met Alpha-5 (Bill Hader) en Zordon (Bryan Cranston). Die geven de film een eerder superhelden gehalte dat effectief neigt naar de oude serie (moest die ooit in zijn lange leven een deftig budget gehad hebben). Nu voelt dat niet op zijn plaats maar het werkt nog enigszins. Dan heb je Elizabeth Banks haar Rita Repulsa. Hoewel gelukkig ver van de originele kakelende kip (niet de schuld van de actrice, de studio vroeg haar specifiek om ‘kwaadaardiger’ te klinken) deinst ze er niet voor terug om toch stevig aan over-acting te doen, iets dat niet persé haar schuld is, omdat deze film nooit weet te beslissen om toch serieuzer en donkerder te gaan of dan toch full-on old school Power Rangers. De actie is trouwens spijtig genoeg ook van het ‘Transformers’-soort, dat is al duidelijk bij het begin, maar vooral pijnlijk duidelijk bij eindgevecht, waar ik moeite had om de Dinobots uit elkaar te houden… Door teveel iets nieuws te willen doen en tegelijk op de nostalgie in te willen spelen kan deze film nooit helemaal de juiste toon vinden. Ik hoop echter dat de vijf geplande vervolgen er toch komen, zodat de juiste toon beter kan worden gevonden en ik meer dan éénmaal de zin ‘It’s Morphin time!’ zal mogen horen.

Mijn score : 7,5/10