Guardians of the Galaxy vol. 2 (2017)

you might be happy

Hoera! Mijn favoriete ruziemakende, ietwat incompetente maar goedbedoelende niet-zo-superhelden zijn terug met een tweede film die al even fantastisch is als hun debuut! Peter Quill/Starlord is nog altijd een groot kind, Drax the destroyer is overdreven enthousiast en blijkt werkelijk alles grappig te vinden, Rocket Raccoon is venijniger dan ooit, Gamora ziet alles met lijdende ogen aan en Baby Groot is duizenden keer schattiger dan volwassen Groot maar ook evenzeer dommer… Ik had enigszins mijn twijfels en zorgen bij de terugkeer van Nebula en Yondu, waardoor het leek alsof schrijver/regisseur James Gunn misschien teveel zou rekenen op oude personages. Gelukkig blijkt niets minder waar en passen ze perfect in een film waar familie een belangrijke rol speelt en ze de relatie tussen adoptiezussen Nebula en Gamora verder verkennen, waar bij actrice Karen Gillian zich volledig laat gaan in haar rol. Ook de semivader-zoon relatie tussen Peter en Yondu krijgt meer, onverwacht emotionele, uitwerking. Dan is er natuurlijk Kurt Russel. Ik was enigszins verbaasd toen ik hoorde dat het comic-personage ‘Ego’ Peter Quill zijn vader ging zijn maar ik moet toegeven dat hij goed in het verhaal verwerkt is. En er zit zelfs een bevredigend moment van een paar seconden in voor de comic-fans die net als ik een bepaald beeld voor ogen krijgen als ze de naam ‘Ego’ horen. Kurt Russell past perfect in de rol van ogenschijnlijk zorgeloze vader die geheimen verbergt waar zijn zoon blind voor is. Dan heb je nog Mantis, die hier een betrekkelijk kleine rol speelt (wat in latere films wel zal wijzigen) in een ietwat naïevere versie van haar originele comic-personage, waardoor ze tal van hilarische scènes heeft met Dave Bautista zijn Drax. Over hilariteit gesproken, in deze film ook weer geen gebrek aan humor, zonder geheel onnozel te worden, maar ook oogverblinde actie en de nodige portie ontroerende emotie, met een einde dat bij mij toch wel een (uiterst mannelijk) traantje of twee in mijn ogen bracht. Ook is er weer een prachtige soundtrack van de partij. Voeg daarbij nog eens niet één, of twee, maar vijf, after-creditscènes, vier voor de lol en eentje als smaakmaker voor een volgende Guardians-film. Kan ik dan ook maar iets slecht zeggen over deze film? Maar één ding, Stan Lee mag het lam beginnen leggen, het is niet grappig niet meer en begint almaar geforceerder te worden (zelfs al is zijn gezelschap in deze cameo best wel boeiend, net als een paar andere verrassende cameos).

Mijn score : 10/10