Black Mountain Side (2014)

black mountain side

Het is een feit, de doorsneeuwde verafgelegen bossen van Lumby, Canada zijn best wel onheilspellend. Dat is al duidelijk van de stille panorama-beelden waarmee de film van schrijver/regisseur Mike (hou u vast) Szostakiwskyj opent. Maar heeft deze film meer dan een dreigend wit, verlaten panorama. Wel, als u fan bent van een film die vlug vooruit gaat en jump scares, zoek dan maar vlug een andere film uit. Bent u wel fan van een slow (en dan bedoel ik wel heel erg slow) burn en een dreigende atmosfeer, en u bent niet vies van de nodige bloed en ingewanden dan kan u deze film wel eens een kans geven. Een team archeologen ontaardt in de diepe bossen van Canada (wat mij betreft es een aangename afwisseling van heten woestijnen en tropische jungles) een Indiaanse tempel die ouder lijkt dan de meeste Indiaanse culturen. Al sinds mijn jeugd ben ik grote fan van archeologie en de meer ‘controversiële’ aspecten dus ik was direct al fan. Maar als de huiskat plots dood bij de tempel wordt teruggevonden begint de situatie langzaam maar zeker te escaleren. En natuurlijk (hoe kon het ook anders) is het team afgesloten van de buitenwereld. Naarmate de situatie escaleert beginnen de mannen toch enigszins hun kalmte (er is geen vrouw aanwezig in dit team, misschien is dat enigszins een hulp) te verliezen en door te slaan (hoe zou je zelf zijn als je stemmen in de nacht begint te horen). Hoewel ik en waarschijnlijk veel anderen nogal automatisch zullen denken aan ‘The Thing’ bij het tegenkomen van deze film, is deze film veel meer een psychologische thriller. Met nogal wat afgehakte ledematen. Hoewel het grootste deel van het verhaal wel goed werkt, inclusief het onderzoek naar de tempel is er toch wel de vraag hoe iedereen toch betrekkelijk kalm kan blijven als er doden beginnen te vallen, wat misschien toch het signaal was om weg te trekken naar het dichtstbijzijnde Indianenreservaat. Maar wanneer iedereen dan eindelijk es in paniek slaat, beginnen de dialogen ongelooflijk stuntelig en geforceerd te worden, alsof de regisseur moeite heeft om over te slaan van kalm en serieus naar paniekerig.Het tempo is ook wel heel erg traag, maar de dreiging blijft goed aanwezig. Een onverwachte hulp daarbij is het ontbreken van een soundtrack met enkel het loeien van de wind en geploeter in de sneeuw, wat op zich al griezelig genoeg is. En hoewel ik me best wel heb geamuseerd met deze best wel creepy film, is het einde om de één of andere reden belachelijk abrupt, zonder echt zichtbare reden waarom de film in hemelsnaam op dat punt moet eindigen. Best een kijkje waard.

Mijn score : 7,5/10