Beauty and the Beast (2017)

beauty and the beast dance

Zoals velen van mijn leeftijd was ik het doelpubliek van de Disney-revival van begin de jaren 90 die ons de klassiekers ‘The Little Mermaid’, ‘Aladdin’ en ‘Beauty and the Beast’ gaf. En die films zullen dan ook altijd, na een dikke honderd keer te bekijken, mijn grootste favorieten blijven (ondanks de vele andere parels van animatiefilms die ook gemaakt worden door Disney). Had je me een paar jaar geleden gezegd dat ze er een live-actie film van zouden maken dan had ik toch wel serieus beginnen zweten. Je had ‘Alice in Wonderland’ van Tim Burton, een gigantische warboel zonder zichtbaar verhaal (toegegeven, het originele boek en de tekenfilm waren misschien niet veel beter) met prachtige visuele effecten en goeie acteurs, met de ontdekking van Mia Wasikowska als Alice en nu eentje van mijn favoriete actrices. Toegegeven, nog maar recent gelden bracht het vervolg ‘Alice through the looking glass’ een toch wat betere film, maar nog altijd niet echt iets wauw. Dan had je ‘Maleficent’, vooral bekend vanwege Angelina Jolie haar loonstrookje, dat ze dan wel dubbel en dwars verdiende in een film die niet kon beslissen of ze al dan wel de protagonist of slechterik ging zijn en zo een wel heel gemixt resultaat teweeg bracht. En toen kwam ‘Cinderella’. Ergens moeten ze bij Disney de klik hebben gemaakt dat niet alles vernieuwend moet zijn en zo kwamen ze af met de meest geslaagde live-actie verfilming van een tekenfilm, vooral omdat ze zo trouw bleven aan de tekenfilm.Niet veel later volgde het eveneens verrassend goede ‘Jungle Book’, een geslaagde mengeling van het originele boek van Kipling en de originele tekenfilm. En toen kwam het nieuws van een live-actie verfilming van eentje van mijn favoriete tekenfilms ooit. De eerste beelden leken erop te duiden dat dit een exacte replica van de tekenfilm zou worden. Ergens bekroop mij een onbehaaglijk gevoel. Moest dit wel? December vorig jaar ging ik gaan kijken naar de Vlaamse musical-versie en hoewel ik het heel tof vond, vooral het meer dan indrukwekkende ‘Kom erbij’ had ik zoiets van ‘oké ja, ik ken het precies allemaal van buiten’. Ik had, met waarschijnlijk genoeg anderen, de vrees dat deze film ietwat overbodig ging zijn. En gelukkig, ik bleek er volkomen naast te zitten. Het is waar, minstens 96 % van de originele tekenfilm zit in de live-actie film. En het is prachtig gedaan. Ook zit er ruwweg veertig minuten nieuw materiaal in, dat de nogal tweedimensionale personages (zo zijn ze tenslotte ook getekend) wat meer inhoud tracht te geven, waaronder het verleden van Belle haar ouders (haar vader heeft in deze versie geen zo’n jokergehalte maar wel dezelfde droefheid van de tekenfilm), het verleden van het Beest komt ook meer naar boven om een uitleg te geven waarom hij in het verleden dan wel zo’n klootzak was en uiteraard genoeg nieuwe muziek. Ah, eindelijk, muziek! Gedaan met de gedachte dat mensen (of voorwerpen) in een live-actie film niet om de tien minuten in zingen moeten uitbarsten! Naast de muziek van de originele tekenfilm komt er nog nieuw materiaal bij en het is prachtig gebracht door de acteurs. Emma Watson is fantastisch als Belle en zal bij menig vader en vrijer die tegen hun goesting in deze film zitten hun hart sneller doen slaan, als ook mogelijk andere reacties van het lichaam teweeg brengen…. (ook bij een deel van de dames trouwens). Dan Stevens, voor mij een nobele onbekende, doet het ook fantastisch als het Beest. Even vreesde ik dat hij de film permanent een extreem mottig gezicht zou hebben maar halverwege de film blijkt gelukkig dat hij toch andere emoties kan uitstralen, en hij heeft ook een fantastische stem. Over fantastische stemmen gesproken, Ewan McGregor (Schot met een Frans accent), Ian McKellen (normaal accent) en Emma Thompson (ook normaal accent) zijn fantastisch als de aanvoerders van het levende meubilair. Toegegeven, ze even levendig maken als de tekenfilmversie is een onmogelijke opgave, maar ze doen in deze film hun best om de indruk van levende voorwerpen te geven. En dan hebben we Luke Evans zijn Gaston en Josh Gad zijn LeFou, twee personages die misschien nog het meest interessant zijn, iets wat niet persé met al die heisa over homo-momenten te maken heeft. Luke Evans zijn Gaston is in de eerste helft van deze film niet eens half de eikel die hij is in de tekenfilmversie. Een zelfingenomen blaaskaas, dat wel, maar een slechterik kan je hem niet echt vinden. In het tweede deel van de film echter, maakt hij een radicale draai en zo verandert hij dan toch in de slechterik die de plot dan ook nodig heeft. En dan komen we aan het mikpunt van de controverse van de laatste tijd, Josh Gad zijn LeFou. Hij is zodanig goed dat hij wel de vleesgeworden versie van zijn personage Olaf uit ‘Frozen’ is. En hoe erg homo is hij nu wel? Oh ja, ieder mens die verder kijkt dan zijn neus lang is, kan absoluut wel door hebben dat LeFou wel ietsje te geobsedeerd is door Gaston, een feit dat hij in de film zelf trouwens meermaals toegeeft. En het werkt perfect, meestal is het relatief subtiel gedaan, maar soms ook verrassend eerlijk…. Het verschil is dan wel dat als Gaston omslaat naar het slechte pad, LeFou probeert voor geweten te spelen, maar al vlug beseft dat het te laat is en voor het andere kamp kiest. Het moment op het einde dat voor zo’n controverse zorgt is eerlijk gezegd maar twee seconden,je zou met je ogen kunnen knipperen en het missen. Maar nog veel beter is een vechtscène tussen drie stoere mannen en de levende kleerkast die hun omkleedt in vrouwenkleren met make-up, waarop twee van de mannen hysterisch weglopen en een derde vrolijk glimlachend blijft staan. Als je praat van uit de kast komen…. Het is prachtig gedaan. Maar dat kan gezegd worden van deze film op zijn geheel. Niet enkel was dit voor mij de perfecte live-actie verfilming van eentje van mijn favoriete tekenfilms, ik durf zelfs te typen dat hij misschien net dat ietsje beter is! Daar, het staat getypt!

Mijn score : 10/10